Onze weg vinden: het verhaal van een kleine oven

Er komt een moment waarop een idee niet langer alleen een idee is, en ik heb het zien gebeuren. Eerst leeft het stilletjes in iemands hoofd, een klein “wat als…?”, een droom, een krabbeltje op papier, een gesprek bij een kop koffie, en dan, voor je het goed en wel beseft, begint dat kleine idee pootjes te krijgen. Het wordt een naam, een ruimte, een website, een verzameling prachtige keramiek en uiteindelijk… wordt het een oven.

Zo ben ik hier terechtgekomen, in het hart van Kiln & Kettle, en hoewel ik degene ben die rustig in mijn hoekje staat te zoemen terwijl ik verf zie drogen en kleine kunstwerkjes zie veranderen in blijvende herinneringen, heb ik een prachtig uitzicht gehad op hoe dit hele avontuur zich heeft ontvouwd.

Het begon allemaal met Shireen, haar idee en haar droom: een mooie plek waar mensen samen kunnen komen, even kunnen vertragen, creatief kunnen zijn en iets met hun eigen handen kunnen maken. Keramiek, kleur, verf, koffie, taart… een plek om een paar uur de wereld even buiten te sluiten en gewoon lekker creatief bezig te zijn. Het klinkt heerlijk eenvoudig, toch?

Nou… ik kijk hier vanuit mijn hoekje toe en ik kan je vertellen… dat is het niet. 

Want een idee hebben is het makkelijke gedeelte, van dat idee een echte, goedlopende onderneming maken is iets heel anders, en dat doen in een land waar je niet bent opgegroeid maakt het verhaal nog nét een beetje ingewikkelder. Er waren vergunningen, verzekeringen, regels, administratie, leveranciers, belastingen, formulieren en natuurlijk… nog meer formulieren.

Er lijkt hier in Nederland voor werkelijk alles een procedure te bestaan, en Shireen heeft dat allemaal vanaf het begin moeten leren.

En dan hebben we natuurlijk nog de taal. Hier denk ik dat het universum de perfecte combinatie heeft gemaakt, want Caren spreekt heel goed Nederlands en Shireen… die is nog steeds een beetje haar weg aan het vinden. 

Ik heb het allemaal zien gebeuren: iemand legt iets ontzettend belangrijks uit in het Nederlands, heel snel, met woorden die Shireen nog nooit heeft gehoord, Caren knikt, Shireen knikt, Caren begrijpt het daadwerkelijk en Shireen denkt ondertussen: “Alsjeblieft, stel me geen vraag… alsjeblieft, stel me geen vraag…”

En dan komt natuurlijk onvermijdelijk: “Dus, wat denk je?”

Op dat moment is Shireen héél blij dat Caren toevallig ook gewoon Nederlands spreekt.

Maar juist daarom zijn ze zo’n goed team. Waar de één een sterke kant heeft, brengt de ander weer iets anders mee, waar de één het antwoord weet, stelt de ander de vraag. Ze vullen elkaar aan, ze moedigen elkaar aan en misschien wel het allerbelangrijkste… ze blijven doorgaan.

Want ik heb ook de moeilijke dagen gezien, de dagen waarop dingen niet helemaal gaan zoals gepland, de eindeloze to-do-lijstjes en al het werk achter de schermen dat klanten nooit zien. Schoonmaken, organiseren, bestellingen plaatsen, e-mails beantwoorden, plannen, piekeren, problemen oplossen en beslissingen nemen… en dan, op de een of andere manier, gaan de deuren open en staan ze te glimlachen alsof alles volledig onder controle is.

Want dat is het bijzondere aan een kleine onderneming: mensen zien vooral het mooie eindresultaat. De kleurrijke keramiek, de gezellige tafels, de koffie, de taart, de blije klanten en de foto's, maar ze zien niet altijd wat eraan voorafgaat… de liefde, de toewijding, de lange dagen, de vroege ochtenden, de momenten van twijfel en de momenten waarop je denkt: “Hoe gaan we dit allemaal voor elkaar krijgen?” en vervolgens toch besluit om het gewoon weer te proberen.

Ik heb gezien hoeveel liefde Shireen en Caren in deze plek stoppen, elke dag opnieuw, en langzaam is er iets bijzonders gebeurd: de ruimte is tot leven gekomen. De lege tafels zijn niet langer leeg, ze liggen vol met verfpaletten, kwasten en half afgemaakte meesterwerkjes. Er zijn verjaardagen, girls’ nights, teamuitjes, ouders en kinderen, vrienden die elkaar bijpraten en mensen die binnenkomen zonder precies te weten wat ze gaan maken en naar buiten gaan met iets dat ze helemaal zelf hebben gecreëerd.

En soms komen mensen binnen als vreemden… en gaan ze naar huis met nieuwe vrienden.

En juist dan realiseer je je dat Kiln & Kettle inmiddels zoveel meer is geworden dan de onderneming die Shireen ooit voor zich zag. Het is een klein stukje gemeenschap geworden, een plek waar mensen samenkomen, waar mensen creëren en waar mensen zich welkom voelen. Misschien is dat wel één van de mooiste dingen aan het zien ontstaan van een droom: je weet nooit helemaal wat het uiteindelijk zal worden.

Zeker niet wanneer je die droom probeert waar te maken in een land dat niet je thuisland is. Wanneer je naar een nieuw land verhuist, is er zoveel om te leren — de taal, de gewoontes, de regels, de administratie en al die kleine dingen die iedereen hier lijkt te kennen behalve jij. Er zijn momenten waarop je het gevoel hebt dat je steeds één stap achterloopt, momenten waarop je je afvraagt of je ooit echt je draai zult vinden.

Maar ik heb Shireen en Caren iets heel moois zien doen: ze bleven komen opdagen, ze stelden vragen, ze leerden, ze maakten fouten, ze lachten, ze zochten het uit en ze gingen door. Samen.

En misschien is dat wel wat je draai vinden eigenlijk betekent. Niet dat je opeens precies weet wat je doet en ook niet dat je alle antwoorden hebt, maar dat je iemand naast je hebt terwijl je het allemaal uitzoekt, iemand die de gaten opvult, iemand die je aan het lachen maakt als het even tegenzit en iemand die ook in de droom gelooft.

Vanuit mijn plekje, rustig gloeiend in mijn hoekje, denk ik dat Shireen en Caren een geweldig team vormen. Ik heb Shireens kleine idee zien veranderen in een echte plek, ik heb gezien hoe Caren een onmisbaar onderdeel is geworden van het werkelijkheid maken van die droom en ik heb gezien hoeveel liefde, energie en toewijding ze allebei iedere dag opnieuw in Kiln & Kettle stoppen.

Een onderneming opbouwen in Nederland is niet altijd makkelijk geweest en waarschijnlijk zal dat ook nooit helemaal zo zijn, maar kijk eens om je heen…

Ze hebben het gedaan. En ze zijn nog steeds bezig. Eén klant, één beschilderd potje, één kop koffie, één uitdaging, één dag tegelijk.

Nederland was misschien ooit het land waar ze naartoe verhuisden, maar ergens onderweg, tussen de Nederlandse gesprekken, het papierwerk, de met verf besmeurde tafels en het gelach dat door de studio klinkt… begon het steeds een beetje meer als thuis te voelen.

En ik?

Ik blijf hier gewoon zitten en kijk toe hoe het allemaal verder groeit, rustig zoemend, klei veranderend in kleine herinneringen en af en toe me afvragend waarom Shireen naar me kijkt alsof ík degene ben die een beslissing moet nemen.

Ik ben tenslotte…maar de oven.

Tot de volgende keer,

Charlotte Kiln

Bewaker van de klei, getuige van de chaos en een ontzettend trotse kleine oven.

En als je het mij vraagt… Shireen en Caren doen het hartstikke goed.

Komt goed. ♡